آشنایی با چهار زن مبتکر که از تکنولوژی جهت بهبود زندگی دیگران استفاده می‌کنند

آشنایی با چهار زن مبتکر که از تکنولوژی جهت بهبود زندگی دیگران استفاده می‌کنند

مسلماً بر کسی پوشیده نیست که خانم‌ها و آقایان نسبت به بعضی مسائل دیدگاه متفاوتی دارند. این تفاوت نه تنها در جنبه‌های مختلف زندگی روزمره بلکه در حوزه تکنولوژی، رباتیک و حتی توسعه اپلیکیشن هم مشهود است. بسیاری از زنان کارآفرین در حوزه تکنولوژی اعلام کرده اند که دلیل روشن شدن جرقه ابداعات و ابتکارات آنها مشکلات خاصی بوده که انسان‌ها با آنها روبرو هستند. مثلاً گاهی اوقات تصمیم گرفتند رباتی برای کمک به بیماران بسازند، اپلیکیشنی برای تغذیه گرسنگان طراحی کنند یا یکی از چالش‌های خاصی که خانم‌ها با انتخاب لباس دارند را حل کنند. همچنین آنها معمولاً راهکارهای تکنولوژیکی پیشرفته‌ای برای حوزه‌هایی که قبلاً از زاویه تکنولوژیکی به آنها نگاه نشده، ارائه می‌کنند. در این مطلب  قصد آشنایی با چهار زن مبتکر که از تکنولوژی جهت بهبود زندگی دیگران استفاده می‌کنند داریم ، این چهار کارآفرین زن اطلاعاتی درباره مسیر موفقیت خودشان و دیدگاه‌هایشان درباره اهمیت تنوع جنسیتی را با ما در میان می‌گذراند.

مریتا چنگ (MARITA CHENG)

برای مریتا چنگ، بینانگذار شرکت Aubot (تولید کننده ربات Teleport) ورود به مسیر حرفه‌ای در عرصه تکنولوژی با اشتیاق او برای حل یک مسئله بسیار کاربردی شروع شد. خانم چنگ در دانشگاه متوجه شد که خیلی از افراد بخصوص سالمندان، مصرف داروهایشان را فراموش می‌کنند. بنابراین او به همراه دوستش یک اپلیکیشن یادآور به نام Nudge را تولید کرد که به افراد یادآوری می‌کرد تا داروهایشان را مصرف کنند. وی می‌گوید: “ما اولین بار طرح تجاری خودمان را وارد یک مسابقه کردیم و در بخش کارشناسی اول شدیم.”

چنگ به دلیلی مشابه، یعنی حل مشکلات با کمک تکنولوژی رباتیک، Teleport را راه اندازی کرد که به مردم امکان می‌داد از طریق ویدیو کنفرانس با هم در تعامل باشند. Teleport این امکان را فراهم می‌کند که کودکانی با بیماری‌های حاد از جمله آنهایی که باید در بیمارستان بمانند، به کلاس درس بپیوندند. همچنین به بزرگسالانی که مشکل جسمانی یا بیماری موقت دارند کمک می‌کند تا روزهای کاری را از دست ندهند، از منزلشان با محیط اداره در تماس باشند و یک تجربه ارتباطی قوی داشته باشند. بیماران می‌توانند از طریق کامپیوتر یا موبایل خودشان با ربات Teleport که در مدارس، بیمارستان‌ها یا موزه‌ها مستقر شده تماس بگیرند و از طریق تله کنفرانس در این محیط‌ها حاضر شوند.

خانم چنگ می‌گوید: “ما با یک سازمان غیرانتفاعی در استرالیا کار می‌کنیم که با کودکان بیمار کار می‌کند و از ربات‌های ما استفاده می‌کند.”

چنگ سازمانی را تاسیس کرد که با هدف پرورش علایق زنان به حوزه رباتیک فعالیت می‌کند.

چنگ علاوه بر ساخت ربات زمان زیادی را صرف ایجاد یک انجمن رباتیک زنانه کرد. وی سازمانی به نام Robogals را تاسیس کرده که هدف آن پرورش استعداد و علاقه زنان به حوزه رباتیک است. پس از شروع اولین فصل Robogals در سال ۲۰۰۸ در استرالیا وی برای ۱۰ ماه در انگلستان به عنوان دانشجوی مهمان درس خواند و فصل دوم را در آنجا شروع کرد.

وی می‌گوید: “به نظرم خیلی خوب می‌شد اگر امکان انجام این کار در انگستان هم برای خانم‌ها فراهم می‌شد به همین دلیل من یک فصل از Robogals را در آنجا راه اندازی کرد.” این کار باعث شد که او به فکر گسترش حضور Robogals در سایر مناطق از جمله کشور خودش بیفتد. وقتی او به کشورش برگشتف کنفرانس Robogals را در آنجا راه اندازی کرد و حدود بیست زن جوان از بخش‌های مختلف استرالیا را برای شروع تعلیم داد و یک فصل از برنامه را در آنجا هم راه اندازی کرد. این ابتکار خیلی زود جلب توجه کرد. در سال ۲۰۱۶ بیش از ۵۵ هزار خانم در ورکشاپ Robogals شرکت کردند، هدف Robogals این است که تا سال ۲۰۲۰ حدود ۲۰۰ هزار دختر را جلب کند.

کتی دیواین (CATHY DEVINE)

هر چند اکثر افراد تصور می‌کنند می‌توان سایز لباس را طبق اندازه‌های عمومی و کلی انتخاب کرد اما رئیس بخش ابتکارات شرکت Soma بر این باور است که می‌توان از تکنولوژی برای یافتن لباس‌هایی با مناسب ترین ابعاد استفاده کرد. به گفته او خیلی از خانم‌ها در فروشگاه‌های مختلف برای پیدا کردن لباس‌های زیری با اندازه مناسب ساعت‌ها وقت صرف می‌کنند و باز هم از انتخابشان رضایت ندارند. هر چند خیلی از فروشنده‌ها سعی می‌کنند به خانم‌ها جهت پیدا کردن لباس‌هایی با ابعاد مناسب کمک کنند اما لباس‌های زیر زنانه ضرورتاً با شکل و فرم بدن همه تناسب ندارد.

 کتی دیواین رئیس بخش ابتکارات در Soma

وی می‌گوید: “قصد ما این بود که انتخاب‌های حدسی را کنار بگذاریم بنابراین Somainnofit را تولید کردیم.”

Somainnofit همچون یک لباس زیر هوشمند است که در عین حال بیشترین حریم خصوصی را برای خانم‌ها فراهم می‌کند و تجربیات ناخوشایند اندازه گیری با متر و ابزارهای سنتی را برای آنها از بین می‌برد. وقتی آن را بپوشید و از طریق بلوتوث به اپلیکیشن مربوطه متصل کنید، این لباس زیر اندازه‌های شما را از طریق چهار سیم مسی داخل آن ارزیابی و ثبت می‌کند. این اپلیکیشن مشتریان را در فرایند انتخاب راهنمایی می‌کند و تعیین می‌کند کدامیک از لباس زیرهای Soma برای آنها مناسب‌تر است.

خانم دیواین می‌گوید: “شما اپلیکیشن را دانلود می‌کنید، لباس را می‌پوشید و اپلیکیشن شما را راهنمایی می‌کند و این لباس از طریق مداراتی که در آن قرار دارد اندازه‌های لازم را محاسبه می‌کند.” همچنین این اپلیکیشن از بازخوردهای خانم‌ها برای دقیق‌تر شدن توصیه‌ها استفاده می‌کند. “برخی خانم‌ها ترجیح می‌دهند که لباسشان کمی آزادتر و گشادتر باشد. این اپلیکیشن سلایق شخصی خانم‌ها را در نظر می‌گیرد و در محاسبات به آنها توجه می‌کند.”


چندین خانم می‌توانند از یک Somainnofit استفاده کنند که این کار با دانلود اپلیکیشن و وارد کردن شناسه منحصربفرد هر فرد قابل انجام است. این ابزار برای استفاده‌های طولانی مدت در نظر گرفته شده تا در مراحل مختلف زندگی خانم‌ها از جمله دوران حاملگی و بعد از آن که ابعاد بدن دستخوش تغییراتی می‌شود، به آنها جهت انتخاب لباسی با ابعاد مناسب کمک کند.

ما به معنای واقعی، به صورت تصور ناپذیر و بشدت حامی زنان هستیم.

این ابزار برای خانم‌هایی که تحت عمل جراحی سینه قرار داشته اند با توجه به این که این عمل می‌تواند بر شکل و فرم بدنشان تاثیر گذار باشد بسیار مفید است. خانم دیواین که خودش هم پیش از این سرطان سینه داشته می‌گوید تجربه هر بیمار منحصربفرد است اما مسلماً این تجربه بر بدن افراد و حسی که آنها نسبت به خودشان دارند تاثیرگذار است.

وی می‌گوید “ما متوجه شدیم که بیشتر خانم‌ها به دنبال یک زندگی طبیعی و نرمال هستند و ما به معنای واقعی، به صورت تصور ناپذیر و بشدت حامی زنان هستیم.” در قرن بیست و یکم فرایند پیدا کردن لباس زیری با ابعاد مناسب نباید کار سختی باشد و تکنولوژی Somainnofit هم دقیقاً به انجام این کار کمک می‌کند.

جزمین کرو (JASMINE CROWE)

شروع کار جزمین کرو مربوط به حوزه تکنولوژی نبود. وی متخصص ارتباطات بود و برای کمپانی‌های غیرانتفاعی کار می‌کرد و هم زمان برای افراد فقیر، گرسنه و بی خانمان – با پول خودش – غذا تهیه می‌کرد.

او می‌گوید: “من آدم ثروتمندی نبودم. اما در زمینه خرید مواد غذایی با قیمت مناسب و چگونگی استفاده از بودجه به بهترین شکل ممکن مهارت خوبی داشتم… بعضی از دوستان و اعضای خانواده من قبلاً گرسنگی را تجربه کرده بودند و دوست داشتم به افراد بی بضاعت جهت خرید غذا کمک کنم و دلم می‌خواست همراه با حفظ کرامت و شان انسانی به آنها غذا بدهم.”

خانم کرو برای روزهای یکشنبه یک مراسم ناهار رسمی راه اندازی کرد که اعضای جامعه بی خانمان‌های آتلانتا می‌توانستند در آنجا تجربه‌ای شبیه رستوران داشته باشند. وقتی یکی از ویدیوهای ناهار یکشنبه او پربازدید شد این سوال برای مردم ایجاد شد که کدام رستوران‌ها به او جهت تهیه این غذا کمک کرده اند.

و خانم کرو هم در پاسخ گفت: “هیچ کس کمکی نمی‌کرد من خودم ۲۰ ساعت در هفته را صرف تهیه غذا برای ۳۰۰ یا ۴۰۰ نفر می‌کردم و وقتی که تحقیقاتم در زمینه چگونگی دعوت از رستوران‌ها برای مشارکت در این طرح را شروع کردم متوجه شدم که در امریکا هر سال مقدار زیادی غذا به ارزش ۷۲ میلیارد پوند دور ریخته می‌شود.”

“کافیست تحقیق کنید، هدفتان را مشخص کنید و هرگز تسلیم نشوید.”

این مسئله برای او قابل قبول نبود و تصمیم گرفت آن را – با تولید اپلیکیشنی مثل UberEats in reverse – حل کند. اما برای کسی که کدنویسی بلد نبود انجام این کار آسان نبود.

کرو می‌گوید انجام این کار برای من واقعاً سخت بود و در واقع مجبور شدم به مدرسه و دوره‌های آموزشی بروم. درباره تکنولوژی و اصطلاحات مربوط به آن تحقیق کردم وارد هکاتون‌های مختلف شدم و با دانشجویان رشته تکنولوژی کار کردم.

کرو در نهایت اپلیکیشن Goodr را تهیه کرد که این امکان را برای رستوران‌های شرکت کننده در این طرح فراهم می‌کرد تا از طریق اپلیکیشن اعلام کنند که غذایی برای اهدا دارند. سپس یک راننده عازم رستوران می‌شود تا غذا را دریافت کرده و آن را به سازمانی غیرانتفاعی برساند تا از آن جهت تغذیه افراد گرسنه استفاده ‌کند. بخش بلاک چین این اپلیکیشن به شفاف‌تر شدن هر چه بیشتر این فرایند کمک می‌کند، رستوران‌ها می‌توانند به راحتی بررسی کنند که غذای اهدایی آنها به کجا می‌رود. مقدار غذایی که Goodr می‌تواند اهدا و توزیع کند متغیر است اما معمولاً از ۱۵۰۰ تا ۵۰۰۰ وعده در هفته است و این رقم در حال افزایش است.

خانم کرو می‌گوید: “ما در آخرین هفته Super Bowl 60 هزار نفر را تغذیه کردیم.” وی در حال تلاش برای جذب مشارکت رستوران‌ها، فروشگاه‌ها، فرودگاه‌ها و سایر مراکز است. توصیه او به سایر زنان کارآفرینی که ممکن است تکنولوژی‌های ناشناخته را برای خودشان یک چالش در نظر بگیرند این است که به کارشان پایبند بمانند.

“کافیست تحقیق کنید، هدفتان را مشخص کنید و هرگز تسلیم نشوید.”

ملیندا ریچتر (MELINDA RICHTER)

مسیر حرفه‌ای ملیندا ریچتر رئیس کل JLABS، دو مرحله کلی داشت که منجر به تغییراتی غیرمنتظره در زندگی او شد.

ریچتر یک دختر کانادایی بود که در منزلی به بزرگی هزار فوت مربع با پنج برادر و سه خواهرش بزرگ شده بود و هدف اصلی او این بود که شغلی موفق در عرصه تکنولوژی داشته باشد. وی در یک کمپانی ارتباطات راه دور کار می‌کرد و با واحدهای بیزنسی و شهرهای مختلف در تماس بود اما ناگهان زندگی او دستخوش تغییراتی غیرمنتظره شد.

او که در چین کار می‌کرد دچار بیماری سختی شد که از جمله بیماری‌های مشترک بین انسان و دام بود و از طریق حشره‌ای کوچک که در آسیا پیدا می‌شود به او منتقل شده بود. ریچتر که از طولانی شدن فرایند تشخیص و درمان بیماری کشنده خودش شوکه شده بود و تا پای مرگ هم پیش رفته بود، اولویت‌های خودش را تغییر داد. پس از بهبودی تصمیم گرفت شغل خودش در عرصه ارتباطات راه دور را به ابتکارات حوزه پزشکی تغییر بدهد.

به گفته او راه اندازی شغلی در این رشته کار راحتی نبود و هیچ کمپانی بزرگی او را به عنوان کارشناس در زمینه نوآوری استخدام نمی‌کرد چون او متخصص این رشته نبود و مدرک Ph.D نداشت.

بنابراین او تصمیم گرفت از مسیر دیگری وارد این عرصه شود و شروع به همکاری با کارآفرینان عرصه علوم پزشکی کرد که به او جهت ارتباط با نقش آفرینان بزرگ این صنعت کمک کردند. با شروع این فرایند وی کم کم موانع مختلف و راههایی برای بهبود آنها مشاهده کرد. به گفته خانم ریچتر هر انسانی ابرقدرت‌های کوچکی برای خود دارد، از جمله خود او.

“ابر قدرت من این است که با دریافت مقداری اطلاعات می‌توانم الگوها و ترندهایی را در آن مشاهده کنم که دیگران نمی‌بینند.”

“ابر قدرت من این است که با دریافت مقداری اطلاعات می‌توانم الگوها و ترندهایی را در آن مشاهده کنم که دیگران نمی‌بینند.”

الگویی که ریچتر مشاهده کرد این بود که ابتکار و نوآوری در عرصه پزشکی سخت‌تر از حوزه فناوری اطلاعات بود. برخلاف متخصصین IT که برای تولید محصولات جدید نیاز به کامپیوترهایی قدرتمند دارند، کارآفرینان حوزه پزشکی نیاز به میکروسکوپ‌ها، مواد شیمیایی، فرهنگ‌های زندگی و تجهیزات جدید روز دارند. داروهای تولیدی باید اول به صورت برون تنی (in-vitro) سپس روی مدل‌های حیوانی و بعد روی انسان‌ها تست شوند که همه این کارها نیاز به صرف میلیون‌ها دلار هزینه و سال‌ها انتظار دارند.

ریچتر برای پر کردن این خلا با Johnson & Johnson همکاری کرد تا JLABS را بسازد – یک سکوی پرتاب برای نوآوری که در آن استارتاپ‌های حوزه پزشکی می‌توانند داروهای مختلف را تست کنند یا ایده‌های خودشان را توسعه دهند. JLABS در سال ۲۰۱۲ راه اندازی شد و از آن زمان با بیش از ۴۵۰ کمپانی در شهرهای مختلف از جمله سن دیگو، تورنتو و نیویورک قرارداد امضاء کرده است.

ریچتر می‌گوید: “من بیشتر به این علت به موفقیت رسیدم که دارای پیش زمینه‌ای در حوزه ارتباطات بودم و همین باعث شد بتوانم مدل‌های ابتکاری جدید ایجاد کنم و بهره وری بالایی داشته باشم.”

 

 

منبع : Digitaltrends

مجله تکنولوژی تکین مال

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × 3 =

پست بعدی

بهترین ابزارهای مصورسازی داده در سال 2019

ی سپتامبر 8 , 2019
بهترین ابزارهای مصورسازی داده در سال ۲۰۱۹ چه قرار باشد با یک تیم توزیع شده بزرگ کار کنید یا بر یک گروه کوچک از توسعه دهندگان یک استارتاپ نظارت کنید، مدیریت پروژه در هر صورت کار چالش برانگیزی است. وظیفه مدیر پروژه این است که دائماً بر میزان پیشرفت پروژه، […]
بهترین ابزارهای مصورسازی داده در سال 2019